Jeszcze niedawno za najwyższy budynek świata uchodził liczący 509, 2 m. drapacz chmur Taipei 101, stojący w stolicy Tajwanu. Jednakże dnia 4 stycznia 2010 roku podczas uroczystego otwarcia, tytuł najwyższego ukończonego budynku świata, przyznawany oficjalnie przez Council on Tall Buildings and Urban Habitat, otrzymał Burdż  Chalifa w Dubaju, w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, z rekordową wysokością 828 m.

Początkowo budynek nosił nazwę Burdż Dubaj – wieża Dubaju, którą zmieniono na Burdż Chalifa, od imienia obecnego prezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich – Chalify ibn Zaid an-Nahajan. Zbudowany przez firmy Samsung Constructions, BESIX i Arabtec wieżowiec liczy 169 użytkowanych pięter z 206 wszystkich kondygnacji, pochłonął  1, 5 miliarda dolarów. Burdż Chalifa zaprojektowany został przez firmę architektoniczną Skidmore, Owings and Merrill (budynek Sears Tower, Statua Wolności), która zadbała o to, by ich dzieło nawiązywało do islamskiej architektury. Ogólny kształt- centralny rdzeń oraz 3 ramiona zmniejszające się ku górze, wiąże się z wyglądem kwiatu lotosu. Rozwidlające się piętra mają zapewniać lepszy widok na Zatokę Perską. Budowę rozpoczęto 21 września 2004 roku, zakończono 16 sierpnia 2009. Ostateczną wysokość uzyskano w styczniu 2009. Ma on najwyżej na świecie położony taras (124 piętro), a na piętrach 158 i 76 znajdują się najwyżej na świecie usytuowane meczet i basen. Podobno Burdż Chalifa miał liczyć zaledwie 560 metrów, wykorzystując plany budowy niedoszłej Grollo Tower, planowanej niegdyś w Melbourne, w Australii. Wysokość jednak stopniowo zwiększano do 650, później do 705 metrów oraz zmieniono kształt i wygląd wieżowca, nadając mu unikalny charakter. Za poleceniem głównego architekta Adriana Smitha postanowiono nadać drapaczowi jeszcze bardziej smukły wygląd. W tym celu podważono budynek o kolejne metry, budując następne piętra. Począwszy od 154-go użyto lekkiej stalowej konstrukcji. Mimo wielkich starań i stosowania do budowy nowych technologii występowały problemy, chociażby powszechny w tych rejonach upał, który sprawiał, że kawałki metalu nagrzewały się tak mocno, że nie dało się ich utrzymać w rękach. Beton w temperaturze powyżej 40°C nie wiązał się dobrze. Kłopotliwe są też spore różnice temperatur na daleko oddalonych od siebie piętrach oraz znaczne odchylanie się szczytu wieży od pionu.

Obecnie najwyższy budynek świata już może bać się wzrastającego zaledwie 50km dalej wieżowca Nakheel Tower. Inwestor utrzymuje w ścisłej tajemnicy dokładną wysokość budowli. Jednak mówi się, że ma liczyć ok. 1400 metrów przy 228 piętrach. Innym konkurentem może być 1001 metrowy wieżowiec, jako cześć olbrzymiej inwestycji Madinat al-Harir w Kuwejcie. Być może okaże się, że to nie koniec powstawania tego typu olbrzymów. Budynki będące na razie w fazie projektów już niedługo mogą stać się bardziej realne. Należą do nich: X-Seed 4000, TRY 2004, The Illinois, Bionic Tower czy Sky City 1000.

Burdż Chalifa wygląda imponująco. Z resztą zobaczcie sami:

A tutaj największy konkurent Burdż Chalifa czyli Nakheel Harbour and Tower:

Monika B.

Prostytutki różnią się między sobą. Na czele azjatyckiego przemysłu seksualnego stoją ekskluzywne call-girls, świadczące swoje usługi biznesmenom i politykom. Pracują w luksusowych hotelach i mieszkaniach i często mają na swoje usługi ochroniarzy. Branża ta rozwija się jednak zazwyczaj w krajach bogatych, chociaż i w uboższych społeczeństwach, jak na przykład Bangladesz, istnieją kluby potocznie zwane dyrektorskimi lub biznesowymi.  Oczywiście prostytutką klasy A nie można być całe życie. Po jakimś czasie obsługuje się mniej znaczących klientów, a później pozostaje już tylko ulica.

Poniżej ekskluzywnych klubów i prostytutek na telefon, można umieścić salony i kluby  masażu, które proponują seks z zatrudnionymi w nich w roli kelnerek i tancerek dziewczętami. Najniżej w hierarchii plasują się domy publiczne, prostytucja dziecięca oraz prostytucja starszych kobiet uprawiana w zastraszających warunkach.

Przybytki oferujące seks na sprzedaż różnią się między sobą, na co wpływa również obyczajowość i poziom rozwoju gospodarczego kraju, w którym się znajdują. Przykładowo, najniższy standardem japoński dom publiczny jest przynajmniej czysty, zupełnie inna sytuacja panuje w najbiedniejszych regionach. Kobiety uprawiają tam prostytucję w warunkach urągających ludzkiej godności, w brudnych, zaszczurzonych pokoikach lub też w małych kabinach, oddzielonych jedna od drugiej tylko cienką zasłoną. Nie posiadają najniezbędniejszych urządzeń sanitarnych, ani nawet bieżącej wody.

W zależności od kraju, domy publiczne mają różną nazwę. Przykładowo na Filipinach, gdzie prostytucja jest zakazana, istnieją zakamuflowane domy publiczne zwane casa. Są to przybytki, z których kobiety nie mogą wychodzić, niełatwo jest je rozpoznać, a nowych klientów wprowadzają tylko stali bywalcy. Wejść do casa to jakby zostać członkiem ekskluzywnego klubu. Cieszą się one olbrzymią popularnością w wyższych sferach z jednego powodu – mogą zapewnić swoim członkom towarzystwo 12 – 15 latek, nazywanych tutaj „wiśniowymi dziewczętami”. Stać na nie tylko najbogatszych.

Również w Pakistanie, gdzie prostytutkom grożą surowe kary,  przemysł seksualny działa pod przykrywką. Domy publiczne określa się tam mianem „szkół tańca”. Istnieją one także w mieszkaniach prywatnych i na przedmieściach. Wielu tamtejszych mężczyzn regularnie odwiedza tego typu przybytki oraz utrzymuje kochanki. Jest to jak najbardziej legalne. Żony nie mogą protestować, bowiem pozycja kobiety w Pakistanie jest tak niska, że reakcja na taki stan rzeczy mogłaby je narazić na poważne konsekwencje.

M. Dobosz

Anoreksja to jednostka chorobowa, zdiagnozowana przez psychiatrów jednoznacznie jako choroba psychiczna. Może zacząć się niewinnie, od zwykłego liczenia kalorii, codziennego biegania, a zakończyć wyniszczającą głodówką, która doprowadza organizm do śmierci. O anoreksji mówi się nie od dzisiaj, pisano o niej książki, kręcono filmy. Każda kobieta słyszała o anoreksji lub też jej bliźniaczej siostrze – bulimii. Dlaczego więc kobiety (i czasem także mężczyźni) wciąż na nią zapadają? Co skłania ich do drastycznych diet, utrzymujących organizm na granicy życia? Co sprawia, że ana (tak pieszczotliwie nazywają ją twórczynie stron internetowych dla anorektyczek) jest tak atrakcyjna?

Zjawisko anoreksji znane jest nie od dzisiaj. Średniowieczne zapisy mówią nam, że ówczesna dama musiała być tak szczupła, by widać było jak przełyka wino. Również w Chinach znane było (wśród wyższych sfer) zjawisko dziewcząt, które zagładzały się na śmierć. Jednak dziś jest inaczej. To mass media i projektanci mody kreują wizerunek kobiety,  którą chciałaby się stać każda dziewczyna. Na wybiegach i w czasopismach dominują chude modelki, prezentując ideał urody niedostępny dla każdej kobiety. Zwykła dziewczyna – patrząc na te postaci kreowane przez programy komputerowe – pragnie się do nich upodobnić i właśnie tu zaczyna się problem.

Ofiarą anoreksji padają przede wszystkim kobiety pracujące w show biznesie, modelki, aktorki, od których, wymaga się  perfekcyjnego wyglądu. Anorektyczkami zostają także córki słynnych ludzi, przebywające wśród gwiazd i zmuszane presją środowiska do upodabniania się do nich. Bodaj najbardziej znaną z nich jest Allegra Versace, córka znanej projektantki Donatelli.

W marcu 2007 roku matka Allegry- Donatella publicznie przyznała, że jej córka od wielu lat zmaga się z anoreksją. Wątłość i chudość siostrzenicy zamordowanego w Miami Gianniego od dawna wzbudzała kontrowersje i domysły tabloidów. Dziewczyna trafiła do specjalistycznej kliniki. Ważyła 28, 5 kg, a jej organizm był na skraju wyczerpania. Obecnie czuje się dobrze, natomiast jej chudość wciąż daje do myślenia. Wiele o anoreksji ma do powiedzenia  także rodzina 22-letniej urugwajskiej modelki Luisel Ramos, która zmarła podczas pokazu mody w sierpniu 2006. Jej zgon spowodowany był zawałem serca – wycieńczony dietami organizm nie wytrzymał. Z  tego samego powodu zmarła jej siostra Elanie, jak również brazylijska królowa wybiegów, Ana Carolina Reston Marcan.

Dyskusję na temat anoreksji podchwyciły media i chociaż kreatorzy zaciekle bronią swojej wizji (wystarczy obejrzeć Fashion TV) to w reklamach zaczynają pojawiać się normalnie wyglądające modelki. Pierwszy krok uczyniła firma Dove, która w spotach telewizyjnych wykorzystuje zwykłe dziewczyny. Obecnie przygotowywana jest sesja dla magazynu V, w której występują modelki o okrągłych kształtach. Plotka głosi, że za obiektywem ma stanąć sam Karl Lagerfeldt, który jak dotąd był jednym z najzagorzalszych obrońców chudych modelek. Ciekawe, czy jest to tylko kaprys jakże zmiennego świata mody, czy nowy trend, który utrzyma się dłużej?

Magdalena Dobosz

Głód to film drastyczny, naturalistyczny, polityczny. Związani z IRA aresztowani domagają się statusu więźniów politycznych. Wobec nieugiętości rządu decydują się na „protest czystości”. Bobby Sands jako pierwszy podejmuje strajk głodowy…

W reżyserskim debiucie Steve’a McQueena dialogów jest niewiele. Więzienna rzeczywistość zostaje przedstawiona jako obraz pozornie pozbawiony komentarza. Chłodne ujęcia, postawienie na werystyczną dokładność w ukazywaniu więziennego życia, milczące sceny, koncentrowanie się na szczegółach działań bohaterów, na ich codziennych czynnościach – to wszystko wzmaga ascetyczność i buduje napięcie całości.

Żeby jednak w pełni docenić ten film, trzeba mieć wyjątkową odporność na drastyczną dosłowność obrazu. Kwestia brutalności i bezwzględności ukazywanych niezwykle realistycznie jest dla mnie najbardziej dyskusyjnym elementem. Wiadomo, że film, podejmujący temat więziennej przemocy i protestu skrajnie zdeterminowanych więźniów, nie będzie przyjemny. Są chwile, gdy przemoc staje się tematem samym w sobie, okrucieństwo służy tylko okrucieństwu, na dalszy plan schodzą racje polityczne, które podzieliły bohaterów. Lecz to właśnie wprowadza nową, ponadczasową i ponadpolityczną perspektywę. Ofiara, ideały, poglądy giną w brutalnej, bezsensownej przemocy. Każdy, kto zdecyduje się obejrzeć Głód, pozostanie z pytaniem o sens i zasadność użycia tak wyrazistych, prawie pornograficznych środków artystycznych.

Znaczenie tych ostatnich oraz siła argumentów zyskują właściwą uwagę w jednej z najlepszych (i najdłuższych) scen, kiedy Sands przed podjęciem głodówki w niezwykle interesującej rozmowie z ojcem Moranem wyraża swoje racje – i słucha kontrargumentów. Warto ten film zobaczyć chociażby dla świetnie napisanych dialogów tego fragmentu.

Film opowiada prawdziwą historię. Obojętność, niezależnie od oceny jakości artystycznej, jest niedopuszczalna. Protest głodowy i śmierć Sandsa miały miejsce w 1981 roku. McQueen nie formułuje jednoznacznej oceny tych wydarzeń, lecz udaje się przenieść emocje poza ekran. Operowanie kontrastami okazuje się niezwykle skuteczne. Reżyser zestawia głodującego bohatera z fragmentami przemówienia premier Thatcher. Jednym z milczących postaci jest strażnik, który sumiennie chodzi do pracy – ale zanim wsiądzie do samochodu sprawdza, czy pod jego samochodem nie ma ładunku wybuchowego. W tym obrazie nie ma racji. Jest tylko cierpienie.

MT

Głód (Hunger)

reż. Steve McQueen, wyk. Michael Fassbender, Stuart Graham i in.

Irlandia/Wielka Brytania 2008, polska premiera 8.01.2009

Do czego mogą się przydać ropuchy? W bajce wystarczy pocałować to mało przyjemne zwierzę, żeby w nagrodę zmieniło się w całkiem sympatycznego i przystojnego księcia. W rzeczywistości nie ma jednak tak dobrze. Zamiast księcia wielbicielki ropuch mogą liczyć za to na… śliczne pantofelki.

Australijska projektantka butów znalazła niebanalne zastosowanie dla wstrętnych płazów. Karine Emanouel te najmniej lubiane zwierzęta w Australii postanowiła poddać wyjątkowej metamorfozie i przerobić na eleganckie, damskie szpilki.

Ropuchy, jakie są, wiadomo. Odrażające i brzydkie. Zdaniem mieszkającej w Melbourne dizajnerki, w ten sposób robi coś dobrego dla środowiska, bo zmienia je w coś pięknego i użytecznego.

Buty o kilkunastocentymetrowych obcasach, na czubkach wyścielane ropuszą skórą, można kupić w dwóch kolorach: czarnym i beżowym. Dostępne są w sprzedaży online na jej witrynie internetowej.

Potrzebna do produkcji jednej pary szpilek jest skóra sześciu ropuch. Jeśli ten fakt nie zmiękczy serc amatorek oryginalnych szpilek, może zrobi to wygórowana cena – 540 dolarów. Jej wysokość projektantka tłumaczy tym, że ropuchy są małe i zdjęcie z nich skóry to mrówcza praca.

Szanitka

W ramach walki z alkoholizmem, w Rosji wprowadzono prawie 80% podwyżkę minimalnej ceny wódki.

W powszechnym przekonaniu, Rosjanie są największymi pijakami na całym świecie. Statystyczny Rosjanin pije 18 litrów czystego spirytusu w ciągu roku. Szacuje się, że na alkoholizm cierpi w Rosji ponad 2 mln ludzi. W ciągu roku 30% zgonów mężczyzn i 16% kobiet spowodowany jest spożyciem alkoholu. Z tej samej przyczyny skraca się długość życia przeciętnego Rosjanina, która wynosi średnio 61 lat.

Rosyjski prezydent Dmitrij Miedwiediew postanowił walczyć z alkoholizmem w Rosji, za najważniejszą rzecz uznał ograniczenie spożycia mocnych alkoholi przez młodzież. Kreml chce obniżyć spożycie z 18 do 8 litrów czystej wódki na osobę. Jednym ze sposobów walki jest oczywiście podniesienie cen najtańszego, a więc najszerzej dostępnego półlitrowego trunku. Cena skoczyła z 50 do 89 rubli.

W nowym roku Rosjanie obudzili się z kacem, który teraz będzie kosztował ich prawie połowę więcej.  Przed podwyżką za średnią rosyjską pensję (18,7 tys. rubli) można było kupić około 368 butelek wódki. Teraz ta ilość spadła do około 210 butelek.

Od sierpnia 2009 roku, kiedy to Kreml rozpoczął walkę z pijaństwem akcyza na piwo wzrosła już trzykrotnie. Oprócz podwyżek planuje się wprowadzenie od września ograniczeń co do godzin sprzedaży alkoholu. Przewiduje się również zakaz sprzedaży piwa w ulicznych budkach. Mówi się także o wprowadzeniu polityki „zero tolerancji dla pijanych kierowców”.

Czas pokaże, czy środki wprowadzane przez prezydenta Rosji okażą się skuteczne. Według  Ogólnorosyjskiego Centrum Badania Opinii Publicznej, działania wymierzone przeciwko alkoholizmowi popiera 65% obywateli Rosji.

Według ekspertów, powodzenie kampanii antyalkoholowej zależeć będzie od skutecznej kontroli przestrzegania nowego prawa oraz surowości ścigania osób nielegalnie pędzących bimber. Profesja ta jest popularna zwłaszcza w mniejszych miejscowościach, a po wprowadzeniu nowych przepisów może wzrosnąć liczba osób, którzy się nią zajmują.

Tomasz Siekierski

Należący do barw podstawowych kolor żółty jest ciepły, radosny i przyjazny. Pierwsze skojarzenia z tą barwą to słońce, jego promienie, blask i ciepło. Idąc dalej mamy lato, żółte kwiaty, banany, pola zbóż, piasek na plaży. Jednakże każdy kolor kojarzy się również negatywnie i tak żółty skojarzyć można z żółcią i żółtaczką.

Kolor żółty oznacza aktywność umysłową, rozsądek, twórczość. W odcieniu żółtym przedstawiane są z reguły strony starych, mądrych ksiąg. Kolor ten pobudza do aktywności nawet bardziej niż czerwień, co pozwala na użycie go jako barwy ostrzegawczej: żółta kartka w sporcie, obecność w kolorystyce znaków drogowych, kamizelek ratowniczych, u strażaków, policjantów itp. Podobno ubieranie się na żółto na istotne dla nas rozmowy pozwala na pozytywne rozpatrzenie sprawy. Żółty działa korzystnie podczas ustnych egzaminów, negocjacji, wystąpień publicznych. Co ciekawe, tajnym odpowiednikiem żółtego jest grafit znany, też jako ciemny szary.

Żółty, jako niezwykle optymistyczny kolor, wzmaga pracę mózgu, rozwija intelekt, wzmacnia system nerwowy, jest symbolem nadziei i szczęścia. Użyty w pomieszczeniach rozjaśnia otocznie, dlatego z pewnością można polecić go do małych pomieszczeń, z niewielkim dostępem światła. Dobrze komponuje się z czerwienią, pomarańczem i niezbyt intensywnymi zieleniami. Kolor żółty poleca się osobom, które pragną wzmocnić poczucie własnej wartości i uzyskać więcej pewności siebie.

Barwa żółta w malarstwie bardzo często zastępowała złoto. Z reguły kolor żółty miał pozytywną wartość, jednak od XII wieku zaczął być symbolem zdrady i fałszu, tak, więc na obrazach Judasz był przedstawiany w szatach tej barwy. W czasach renesansu we Włoszech żółte znaki miały nosić na ubraniu kurtyzany, podobnie dużo później Żydzi – żółta gwiazda Dawida na ramieniu, jako oznakę wrogości, złych zamiarów i bezwstydu. W USA, w XIX, wieku skazańcy nosili ubrania w czarno – żółte poziome pasy, mające symbolizować pełne odrzucenie przez społeczeństwo. Po drugiej wojnie światowej przestano kojarzyć negatywnie tę barwę. Do dziś święci katoliccy w sztuce są przedstawiani z użyciem koloru żółtego.

We śnie żółty odpowiada wzrostowi i rozwojowi. Jednak ze względu na uniwersalny charakter żółci, jako barwy ostrzegawczej, może symbolizować nadchodzące niebezpieczeństwo oraz negatywne emocje.

Niektóre żółte kwiaty: mniszek lekarski, kaczeniec, żonki, słonecznik. Żółta chryzantema oznacza miłość bez wzajemności, żółty goździk – pogardę, żółta róża to zazdrość i zdrada, a żółte tulipany poinformują o beznadziejnej miłości.

Kamienie w kolorze żółtym to topaz i cytryn.

Monika B.

Duński rysownik cudem uniknął śmierci po wtargnięciu Somalijczyka do jego domu.

Kurt Westergaard jest autorem dwunastu karykatur proroka Mahometa, opublikowanych we wrześniu 2005 roku w dzienniku Jyllands-Posten. Mahomet został na nich przedstawiony w turbanie w kształcie bomby. Przedstawionymi rysunkami poczuło się obrażonych wielu muzułmanów. W wielu krajach islamskich wybuchły antyduńskie demonstracje.

Już w przeszłości dochodziło do zabójstw dokonywanych na osobach obrażających w jakiś sposób islam. Podobnie było i w tym przypadku. Po publikacji karykatur rysownikowi kilkukrotnie grożono śmiercią. W 2008 roku duńska policja zatrzymała dwóch Tunezyjczyków, którzy planowali zabicie rysownika. Nie byli oni jednak osądzeni, jeden został deportowany a drugi wypuszczony na wolność.

Tym razem 74 letni Kurt Westergaard został zaatakowany przez Somalijskiego fanatyka. Somalijczyk wdarł się do jego domu, wybijając okno. Przy sobie miał siekierę oraz nóż. Westergaard przebywał w domu z 5 letnią wnuczką i razem z nią ukrył się w łazience.

Napastnik nie zdołał wyważyć drzwi, ponieważ były specjalnie wzmocnione właśnie na wypadek ataku. Po dwóch minutach na miejscu była już policja, powiadomiona przez system alarmowy zainstalowany w domu rysownika. Niedoszły zabójca zaatakował policjanta siekierą, ale bez skutku, gdyż został postrzelony w ramię i nogę.

Somalijczyk został oskarżony o próbę podwójnego zabójstwa. Po opatrzeniu ran przewieziono go z zakrytą twarzą do sądu. Wiadomo, że posiadał on bliskie kontakty z organizacją terrorystyczną al Shabaab i przywódcami al Kaidy w Afryce Wschodniej.

Wydaje się, że karykatura to coś niewinnego, coś, z czego można się pośmiać. Jeżeli jednak dotyczy ona w jakiś sposób islamu, może nam wcale nie być do śmiechu. W imię wolności słowa w dzisiejszym świecie chrześcijanie są obrażani na wiele sposobów. Na szczęście nie reagują w ten sposób, co wyznawcy islamu. Obraza muzułmanina może oznaczać życie w ciągłym strachu o własne bezpieczeństwo.

Nie powinno urażać się czyichś uczuć czy wartości religijnych. Doskonale wie o tym duński rysownik, choć sposób, w jaki się o tym przekonał, też nigdy nie powinien przyjść komuś do głowy.

Tomasz Siekierski

Świat wielkiej polityki może odetchnąć z ulgą. Rok 2009 kojarzony albo z konfliktem gazowym pomiędzy Moskwą a Kijowem, który odbił się szerokim echem w całej Europie, albo z wielkim kryzysem finansowym, który w większym bądź mniejszym stopniu dotknął każdy zakątek świata, w końcu dobiegł końca. Czy był on równie bezlitosny dla gwiazd, czy może obszedł się z nimi bardziej łaskawie? Czas rozpocząć wyliczankę najważniejszych wydarzeń minionego roku, które na zawsze zmieniły oblicze show biznesu…

Biała kostucha trzymająca w ręce kosę – to do niej należał ten rok, a żniwo jakie zebrała, należy prawdopodobnie do najkrwawszych w historii show biznesu. Jeden rok, zaledwie dwanaście miesięcy, w trakcie których bezpowrotnie opuścili nas m.in. wybitny francuski aktor, reżyser i producent Claude Berii, brytyjska aktorka Natasha Richardson – szerszej publiczności znana z komedii Disneya Nie wierzcie bliźniaczkom (1998), najsławniejszy aniołek Charliego, czyli fenomenalna Farrah Fawcett, amerykański aktor Patrick Swayze najczęściej kojarzony z rolą instruktora tańca Johnny’ego Castle w tanecznym hicie końca lat 80’tych Dirty Dancing (1987) oraz młoda aktorka Brittany Murphy, gwiazda takich filmów jak Dziewczyny z wyższych sfer (2003), czy Miłość i inne nieszczęścia (2006). Odejście wszystkich tych, a także innych sław, przyćmiła jednak niespodziewana śmierć niekwestionowanego króla popu – Michaela Jacksona. Artysta zmarł 25 czerwca 2009 roku – tego samego dnia, co Farrah Fawcett – jednak to o Jacksonie media trąbiły najgłośniej, wprawiając w szok i osłupienie chyba wszystkich ludzi na całym świecie. Okoliczności odejścia Jacksona, jak i wywlekanie różnych brudów z jego przeszłości, stały się pożywką dla mediów, a jego pogrzeb, który nosił raczej znamiona tandetnego widowiska, aniżeli poważnej uroczystości, stał się doskonałą okazją do tego, aby rodzina artysty ponownie znalazła się w świetle reflektorów i dzięki temu podreperowała swój budżet. Śmierć Michaela Jacksona była bez wątpienia największym medialnym wydarzeniem ubiegłego roku i nie ma się co temu dziwić. Nic tak nie boli jak odejście jednej z największych i najbardziej wyrazistych gwiazd światowej popkultury, która swoim stylem zrewolucjonizowała muzykę, taniec i świat wideoklipów, a dzięki swoim piosenkom zaraziła nas potężną dawką pozytywnych wibracji.

Król umarł, lecz królowa jest ciągle z nami, o czym 15 sierpnia 2009 roku mogli się przekonać jej polscy fani. Madonna przybyła do Warszawy w ramach trasy Sticky & Sweet Tour, która promowała jej ostatni album Hard Candy, a data jej występu, która zbiegła się ze świętem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, wywołała w naszym kraju sporo kontrowersji, dzięki czemu o Madonnie było jeszcze głośniej i chyba o to chodziło. Wielka machina marketingowa ruszyła pełną parą, a wszyscy z niecierpliwością oczekiwali występu piosenkarki. Madonna nie zawiodła, jak zwykle dała świetne show i wszyscy, którzy bawili się na jej koncercie, nie żałowali ani jednej złotówki wydanej na bilet. Podobne odczucia mają zapewne fani irlandzkiej grupy U2, która 6 sierpnia wystąpiła na Stadionie Śląskim w Chorzowie. Był to już trzeci w historii naszego kraju koncert tego zespołu. Bono i spółka w ramach trasy 360° Tour promowali tym razem album No Line On The Horizon, a wieczór przejdzie do niezapomnianych, zarówno dla fanów jak i być może dla muzyków, z powodu olbrzymiej biało-czerwonej flagi, którą w trakcie piosenki New Year’s Day utworzyli zgromadzeni na stadionie widzowie.

Ten rok w świecie muzyki jak i mody stał pod znakiem Gagomanii. Ta 22-letnia gwiazda, której prawdziwe imię brzmi Stefanie Germanotta, wypuszczając hit za hitem stała się najpopularniejszą wokalistką ubiegłego roku oraz inspiracją dla światowej sławy projektantów. Lady Gaga nie boi się eksperymentować z modą, dzięki czemu wylansowała całą masę odważnych, futurystycznych, wręcz awangardowych kreacji, które stały się must have sezonu. Stroje i styl tej ekscentrycznej artystki kopiowało szereg gwiazd, poczynając od Christiny Aguilery, Paris Hilton, Rihanny czy Beyonce, kończąc na naszych rodzimych gwiazdkach – Dodzie, czy Candy Girl, choć spoglądając na zdjęcia z sylwestrowej imprezy TVP, która odbyła się w Łodzi, zdaje się, że również Maryla Rodowicz dała ponieść się tym nowym trendom w modzie. GaGa dopiero się rozpędza i zdaje się, że nikt i nic jej nie zatrzyma. Epizodycznie pojawia się w serialach, została nową twarzą MAC’a, wystąpiła przed królową Elżbietą II na corocznej imprezie Royal Variety Performance i jak sama mówi – jej kolejna płyta kompletnie nas rozwali.

Jedną z najzagorzalszych fanek Lady Gagi wśród gwiazd jest Rihanna – bohaterka niezbyt przyjemnego incydentu, który stał się pretekstem do wznowienia rozmów na temat przemocy w związkach, której najczęstszymi ofiarami są kobiety. Miał on miejsce 9 lutego, tuż po uroczystej gali rozdania nagród Grammy. Zdjęcia zmasakrowanej twarzy Rihanny, które pojawiły się na plotkarskich serwisach internetowych, lotem błyskawicy obiegły świat, wydając wyrok śmierci na nabierającą tempa karierę Chrisa Browna. Jay-Z, Beyonce, Whitney Houston, Jennifer Aninston, Akon, Kanye West, Halle Berry to tylko niektóre gwiazdy, które stanęły po stronie RiRi. Od Chrisa odwrócili się nie tylko jego fani, ale i wytwórnie fonograficzne. Kariera tego damskiego boksera utkwiła w martwym punkcie. I po raz kolejny mogliśmy się przekonać, że wymiar sprawiedliwości działa łagodniej w przypadku celebrytów – Brown za bicie swojej dziewczyny (śledztwo wykazało, że 9 lutego pobił Rihannę nie pierwszy raz) został bowiem skazany jedynie na 5 lat pozbawienia wolności (niestety) w zawieszeniu.

W trakcie 2009 roku papugowała styl Rihanny, GaGi i innych gwiazd zza oceanu. Doda – bo o niej mowa – stała się naszą narodową bohaterką podczas gali MTV EMA 2009. Do wielkiej piątki najlepszych europejskich artystów wyłoniono ją spośród dwudziestu dwóch wykonawców. Pokonując Brytyjkę Pixie Lott, czy Szwedkę Agnes, których piosenki przez długi czas królowały na listach przebojów, stała się tym samym jedyną kobietą wśród wszystkich nominowanych artystów. Pomimo tego, że statuetka MTV powędrowała w ręce formacji maNga, a nie Dody, należą się jej gratulacje. W końcu żaden polski artysta od czasów Edyty Górniak i jej występu na Eurowizji w 1994 roku nie zyskał takiego uznania w oczach międzynarodowej publiczności. To wyróżnienie jest wielką szansą dla Dody. Jako jedyna spośród europejskich gwiazd trafiła do międzynarodowych galerii z imprezy (zapewne dzięki wielkiemu wejściu na czerwony dywan w stroju sex bomby) oraz została okrzyknięta jedną z najbardziej seksownych gwiazd podczas gali. Postawienie jej obok Beyonce czy Shakiry musiało tylko podłechtać jej ego.

Doda to nie jedyna przedstawicielka naszego kraju w kategorii głośnych wydarzeń ubiegłego roku. O wiele więcej hałasu narobił w świecie Roman Polański, którego dopadły w końcu demony przeszłości. W 1977 roku Polański zgwałcił trzynastoletnią wówczas Samantę Geimer. Kary uniknął tylko dzięki ucieczce ze Stanów Zjednoczonych, do których już nigdy więcej nie wrócił, nawet w celu odebrania Oscara za Pianistę (2002). Oliwa sprawiedliwa, zawsze na wierzch wypływa, więc pomimo upłynięcia ponad trzydziestu lat od momentu postawienia pierwszych zarzutów, reżysera aresztowano z ramienia amerykańskiej prokuratury. Zatrzymania Romana Polańskiego dokonano w Szwajcarii, gdzie na festiwalu filmowym miał odebrać nagrodę za całokształt twórczości. Sprawa Polańskiego podzieliła polskich polityków i artystów. Wywołała skrajne emocje. Z jednej strony nie godzi się, by z powodu tak przedawnionej sprawy aresztować wielkiego reżysera, tak zasłużonego dla branży filmowej i świata kultury. Z drugiej strony konsekwencją każdego przewinienia jest kara, a gwałt na nieletniej – to nie podlega nawet dyskusji – jest jednym z najcięższych wykroczeń, jakich może dopuścić się człowiek. Spór o to, czy Polański powinien zostać ukarany, czy nie, trwa nadal, a sam zainteresowany czekając na ekstradycję do USA, przebywa w areszcie domowym w miejscowości Gstaad.

Równie pilnie jak losy Polańskiego, Polacy śledzili wydarzenia rozgrywające się w najsłynniejszym polskim domu mody Febo&Dobrzański. BrzydUla zawitała na ekrany naszych telewizorów 6 października 2008 roku. W związku z tym, że jej oglądalność na początku nie była zadowalająca, serial postanowiono zdjąć z anteny i zastąpić go nowym. Nie zrobiono tego oczywiście w trybie natychmiastowym, lecz po prostu przyśpieszono happy end historii miłosnej Uli i Marka. Twórcy serialu muszą teraz rwać sobie włosy z głowy, ponieważ to właśnie na 2009 rok przypadła największa popularność BrzydUli. Polacy pokochali ten serial! Był dowcipny, choć trochę przerysowany, z barwnymi postaciami, a przede wszystkim okazał się on istną kuźnią talentów, która pozwoliła wypłynąć na szerokie wody praktycznie wszystkim zatrudnionym do jego produkcji aktorom. Powiedzonka Violetty Kubasińskiej (w tej roli Małgorzata Socha), które okrzyknięto już mianem kultowych, niepodzielnie królują w internecie, a finałowy odcinek perypetii Uli i jej przyjaciół zgromadził przed ekrany prawie pięciomilionową widownię! Przed Majką nie lada wyzwanie. Czy uda jej się zastąpić miejsce wzbudzającej sympatię Uli Cieplak?

Wisienką na torcie ubiegłorocznych wydarzeń jest erotyczne życie najsłynniejszego golfisty na świecie – Tigera Woodsa. W trakcie trwającego zaledwie ponad dwa lata małżeństwa ze szwedzką modelką Elin Nordegren, Tiger romansował przynajmniej z czternastoma kobietami, w większości gwiazdami porno. Nie wiadomo, czy jest to już ostateczna lista jego miłosnych podbojów, czy dopiero jej początek. Część z tych romansów zawiązała się przed ślubem z Elin i w gruncie rzeczy była bombą z opóźnionym zapłonem, która postanowiła wybuchnąć tuż przed końcem roku, stając się w ten sposób prezentem gwiazdkowym dla brukowców i plotkarskich portali internetowych, które nie pozostawiają na Tigerze suchej nitki. Czy uda mu się uratować małżeństwo oraz lukratywne kontrakty reklamowe z takimi firmami jak Gillette? Są to pytania, na które odpowie nam zapewne 2010 rok. A jaki będzie i co nowego zgotuje gwiazdom, przekonamy się już wkrótce, w trakcie najbliższych dwunastu miesięcy…

Anita Boharewicz

Pierwsze zespoły, grające muzykę gotycką, reprezentowały nurty cold i new wave. Został on zapoczątkowany pod koniec lat siedemdziesiątych przez

Największy wkład w rozwój muzyki spod szyldu gothic miał jednak zespół Bauhaus, który w czasie swojej działalności przeszedł ewolucję od post punka i zimnej fali do rocka gotyckiego. W swojej twórczości czerpał także inspiracje z glam rocka, a poprzez łączenie tych stylów, stał się niedoścignionym wzorem do naśladowania. Muzyka zespołu wywarła duży wpływ nie tylko na ówczesną scenę cold wave, ale także dała początek nowemu wymiarowi mrocznego brzmienia. Obecnie, grupa uznawana jest za pionierów rocka gotyckiego.

Z powstaniem grupy łączy się historia braci Haskins – Davida i Kevina, którzy w młodzieńczych latach, zafascynowani twórczością swoich idoli, postanowili sami komponować. Kevin zainteresował się graniem na perkusji, a David początkowo myślał o graniu na gitarze elektrycznej. Wkrótce jednak, gdy odkrył urok muzyki reggae, zdecydował się na zakup gitary basowej. Przełomową datą był rok 1976, gdy pod wpływem wrażenia, jakie zrobił na braciach występ Sex Pistols w londyńskim klubie The 100 Club, początkujący muzycy założyli pierwszy zespół o nazwie The Submerged Tenth, grający muzykę punkową. Grupa jednak szybko się rozpadła, w miejsce której powstała nowa – The Craze, gdzie na gitarze zaczął grać przyjaciel z dzieciństwa Davida, Daniel Ash. Mimo że muzyków łączyła pozytywna relacja koleżeńska, brakowało między nimi porozumienia związanego ze stylistyką, w jakiej miał tworzyć zespół. Doprowadziło to do konfliktu, którego następstwem było rozwiązanie The Craze. Ash założył nową formację, do której współtworzenia zaprosił tylko jednego z braci Haskinsów – Kevina. Funkcję basisty objął Chris Barber, zaś wokalisty – kolejny znajomy z dzieciństwa, Peter Murphy. Po pierwszych próbach okazało się, że nie wszyscy członkowie mają podobne gusta, w związku z czym, grupę opuścił Barber. Znalezienie nowego basisty okazało się niełatwym zadaniem, dlatego ostatecznie Ash zaproponował współpracę skłóconemu z nim Davidowi Haskinsowi, który już wtedy zaczął używać pseudonimu David Jay. Nastawiony sceptycznie muzyk, który miał inne oferty pracy, po usłyszeniu Murphy’ego, zgodził się na grę w zespole.

Pierwsza nazwa formacji brzmiała The Drugz, przemianowana później na Freez. Ostatecznie, za sugestią Jay’a, przyjęto nazwę Bauhaus 1919 – na cześć niemieckiej uczelni artystycznej, skupionej wokół wzornictwa przemysłowego i sztuki użytkowej, założonej w 1919 roku. Ponieważ zarówno Haskinsowie, jak Ash byli absolwentami szkół artystycznych, wszystkim spodobała się propozycja, która po kilku tygodniach została skrócona o frazę 1919. Od tamtego momentu rozpoczęła się intensywna działalność koncertowa. Muzycy występowali jak najczęściej było to możliwie, a swój pierwszy publiczny koncert zagrali w sylwestra 1978 roku. Nie minął miesiąc, kiedy grupie udało się zarejestrować wystarczającą ilość własnego materiału, aby mogła nagrać płytę. Intencją zespołu było stworzenie muzyki prostej, a jednocześnie surowej w brzmieniu. Każdy z członków miał własne pomysły na kompozycje, które po połączeniu dawały zadziwiające efekty. Wtedy powstał sztandarowy utwór Bauhaus pt. Bela Lugosi’s dead, uznawany za hymn gotycki.

Na początku 1979 roku grupa przystąpiła do realizacji swojej pierwszej taśmy demo. Nagrań dokonano w studio Beck w Wellingborough, gdzie zarejestrowano pięć utworów: wspomniany Bela Lugosi’s dead, Boys, Some faces, Dark entries oraz Harry. Niestety, żadna z wytwórni nie zainteresowała się materiałem zespołu. Wszystko się zmieniło po występie w Guildhall w Northampton, który odbył się 26 maja 1979 roku. Dzięki organizatorowi koncertu grupę zauważyła mała niezależna firma fonograficzna z Londynu, Small Wonder, która w sierpniu tego samego roku wydała singiel Bela Lugosi’s dead. Utwór okazał się wielkim sukcesem, przez dwa lata zajmując czołowe miejsca na brytyjskiej niezależnej liście przebojów. Prasa również bardzo pozytywnie wypowiadała się na temat nagrania, zaś John Peel zorganizował dla Bauhausu specjalną sesję nagraniową do swojego programu, podczas której zostały wykonane takie utwory jak: A god in an alcove, Telegram Sam (cover T. Rex), The spy in the cab oraz Double dare.

Bauhaus zaczął coraz częściej koncertować, w związku z czym wzrastała jego popularność. Występy zespołu były dużą atrakcją ze względu na ich teatralny charakter. Nieśmiały do tej pory Peter Murphy przeszedł pewną metamorfozę, dzięki której jawił się jako połączenie Davida Bowiego z Iggy Popem. Charakterystyczny image, na który składał się biało – czarny  makijaż i wampiryczne stroje z pewnością był tym elementem, który najbardziej przyciągał uwagę. Również maniera sceniczna (krzyki, rzucanie mikrofonem) wywierała wrażenie grozy i miała wzbudzać strach. Koncerty, będące swoistego rodzaju spektaklem artystycznym, dodatkowo potęgowało specjalne oświetlenie, które miało za zadanie wytwarzać półmrok, padający wprost na scenę.

Pomimo że Small Wonder przyczynił się do pierwszych sukcesów grupy, wytwórnia nie mogła dłużej z nią współpracować. Jej budżet był zbyt mały, aby pokryć wydatki zespołu i zapewnić mu poważną promocję. Nową firmą, z którą Bauhaus podpisał kontrakt była 4AD, związana wtedy z Beggars Banquet, nakładem której w 1980 roku został wydany singiel Dark entries. W tym samym okresie muzycy odbyli trasę koncertową po Anglii, Europie, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. To był początek zbliżającej się gotyckiej  rewolucji, o której w kolejnej odsłonie Mrocznych dusz…

Iwona Sołdek