Debiut reżyserski Łukasza Palkowskiego okazał się hitem. Zarówno krytyka, jak i publiczność, ciepło przyjęła ciekawą opowieść o przyjaźni, fotografii i Pradze.

Prosta historia – młody fotograf Marcin (Marcin Kwaśny) rozstaje się z dziewczyną i wprowadza się do starej, obskurnej kamienicy na warszawskiej Pradze. Przy okazji dostaje ‘fuchę’. Ma zrobić trochę zdjęć kamienicy dla właściciela. Przy okazji ‘pstrykania’ okolicy i ludzi poznaje podwórkowych pijaczków, u których szybko wkupuje się w łaski drobnymi, Hankę – seksowną fryzjerkę, kioskarkę – plotkarę i łobuziaka – kilkunastoletniego Grzesia, który tłucze mu szyby, a potem kradnie aparat. Marcin stopniowo poznaje otoczenie i panujące w nim zasady.

Po takich filmach nabieram wiary w polskie kino. Bo co tutaj mamy – zabawną komedię, dobry scenariusz, ciekawi aktorzy, którzy stworzyli świetne kreacje (Hanka, czyi Sonia Bohosiewicz, jest po prostu fantastyczna), piękna scenografia (tak, Praga potrafi być piękna z obskurnością) i dobra zabawa. Obawiałam się, czy ten film, jak wiele polskich ambitniejszych produkcji, nie będzie przygnębiający, z tragicznym zakończeniem. Zostałam mile zaskoczona. Reżyserowi, Łukaszowi Palkowskiemu, udało się stworzyć prawdziwy, mądry i zabawny obraz. Pokazuje Pragę nie jako obszar degrengolady, patologii i zła. Jest to zakątek, gdzie każdy zna swoje miejsce, gdzie panują jasne zasady, gdzie wódkę pije się na szklanki, a każdy ma swoją malutką tajemnicę (którą i tak w końcu zna Pani z kiosku).
Bardzo trafny jest tytuł, ponieważ faktycznie ‘obcy’ są tam niemile widziany. Panuje zasada: jesteś swój – jesteś bezpieczny, co potwierdza scena, w której Hanka broni Marcina przed ‘skrojeniem’ przez kilku miejscowych dresiarzy. Wystarczy słowo ’sąsiad’ i jest po sprawie.

Praga jest rezerwatem, czyli częścią Warszawy, która „obejmuje obszary zachowane w stanie naturalnym lub mało zmienionym”. Po prawej stronie Wisły czas jakby się zatrzymał. Nie ma wieżowców, garniturów, pogoni za pieniędzmi. Ludzie tam mówią o sobie, jakby byli mieszkańcami wsi zabitej dechami, z której trudno się wyrwać. Można odnieść wrażenie, że rzeka występuje w mentalności prażan prawie jako mur berliński. A przecież ‘wystarczy’ tylko przekroczyć most.

Rezerwat mnie zachwycił. Ma w sobie inteligentny dowcip, czyli towar deficytowy w dzisiejszym kinie. Można dzięki niemu zakochać się w Pradze, a kto już kocha Warszawę, ten umocni swoje uczucie. Czy reżyser robił dobrą minę do złej gry, przedstawiając w ten sposób te okolice? Może tak. Ale wydaje się, że mimo wszystko mieszkają tam prawdziwi, szczerzy i dobrzy ludzie, a stereotyp Pragi jako mekki złodziei i bandytów jest mocno przesadzony.

Krytyczka

“Rezerwat”

reż. Łukasz Palkowski scenariusz Łukasz Palkowski , Marcin Kwaśny, wys. Sonia Bohosiewicz, Marcin Kwaśny, i in.

Polska, 2007